Muhammediler İlim Yurdu

“ALLAH’in hatalari silmeye ve dereceleri yukseltmeye vesile kildigi seyleri size soylemiyeyim mi?”

“Evet ey ALLAH’in Resulu, soyleyin!” dediler. Bunun uzerine saydi:

“Zahmetine ragmen abdesti tam almak. Mescide cok adim atmak. (Bir namazdan sonra diger) Namazi beklemek. Iste bu ribâttir, iste bu ribâttir. Iste bu ribâttir.”

Muslim, Tahâret 41, (251); Muvatta, Sefer 55, (1,161); Tirmizi, Tahâret 39, (52); Nesâi, Tahâret 106.

3552 - Ukbe Ibnu Âmir radiyALLAHu anh anlatiyor: “Uzerimizde develeri gutme isi vardi, (bunu sirayla yapiyorduk.) (Bir gun) gutme nobeti bana gelmisti. Gunun sonunda develeri kira ben cikariyordum. (Birgun, nobetimden donuste) Resulullah aleyhissalâtu vesselâm’a geldim, ayakta halka hitabediyordu. Soylediklerinden su sozlere yetistim:

“Guzelce abdest alip, sonra iki rek’at namaz kilan ve namaza butun ruhu ve benligi ile yonelen hic kimse yoktur ki kendisine cennet vâcib olmasin!”

(Bunlari isitince kendimi tutamayip:) “Bu ne guzel!” dedim. (Bu sozum uzerine) onumde duran birisi:

“Az once soyledigi daha da guzeldi!” dedi. (Bu da kim? diye) baktim. Meger Omer Ibnu’I-Hattâb’mis. O, sozune devam etti:

“Seni gordum, daha yeni geldin. Sen gelmezden once soyle demisti:

Bu mektûb, mîr seyyid Muhibbullaha yazılmıştır. Namazın temâm ve kâmil olmasını ve mübtedî ile müntehî namazları arasındaki farkı bildirmektedir:

ALLAHü teâlâya hamd olsun. Onun seçdiği, sevdiği iyi insanlara selâm ve rahatlıklar olsun! ALLAHü teâlâ seni doğru yoldan ayırmasın! Namazın kusursuz, kâmil olması, bu fakire göre, fıkh kitaplarında uzun uzadıya yazılmış olan farzlarını, vâciblerini, sünnetlerini ve müstehâblarını yerlerine getirmekle olur. Namazı temâmlamak için, bu dört şeyden başka yapılacak birşey yoktur. Namazın (Huşû’)u [yâni her uzvun tevâzu göstermesi], bu dört şeyi yapmaktır. Kalbin (Hudû’)u, [yâni ALLAH korkusu] da yine bunları temâm yapmakla olur. Bazıları, bu dördünü uzun uzadıya öğrenip ezberlemekle, namazımız temâm oldu deyip, bu öğrendiklerini iyi yapmakta gevşek davranmışlar. Bundan dolayı namazın kemâlâtından az birşey kazanabilmişlerdir. Bir kısmı da, namazda dünyayı unutup, kalblerinin ALLAHü teâlâ ile olmasına ehemmiyyet verip, âzaların edebli bulunmasını gözetmemişler. Yalnız farzları ile sünnetlerini yerine getirmişlerdir. Bunlar da namazın hakîkatini anlıyamamıştır. Namazın kemâl bulmasını, namazdan başka şeyde aramışlardır. Çünki, namazda kalbin hazır olması, şart değildir. Hadis-i şerifde, (Kalb hazır olmazsa, namaz da olmaz) buyuruldu ise de bu, kalbin, yukarıda bildirilen dört şeyin yapılmasında hazır olması, uyanık olması demektir. Yâni bunların hepsinin yapılmasında gevşeklik olmamasına dikkat etmektir. Kalbin bundan başka, hazır olmasını bu fakir düşünemiyorum.